8.10.14

አንድ ቅጠል


ከእለታት አንድ ቀን አንድ ቅጠል ነበረ


 ግንዱና ከቅርንጫፉ ተለይቶ መኖር ጀመረ፥
 ዓለምም ብቻውን ወዝውዛ አጠወላለገችው። 
ውሎ ሲያድር.... ተጨመታተረና ተቀደደ።   


 በመቀደዱ ሲያዝንና ሲተክዝ... ዓለም መልኩ በማይመስለው ክር ስፋችው።


ተስፍቶ ሲኖር እያለ መጠውለጉ ባስብት። ልምላሜ ከሱ ፈጽሞ ራቀ። 


ዓለምም በውሸት ቀለሟ  አሳምራ ቀባችው።


 ቢገለብጡት... ለምለም የሚመስለው የዓለም ቀለም ባይኖረውም
 ለግዜው ተደስቶ መኖር ጀመረ።  


ሌሎች የውሽት ቀለማችውን እንደተቀቡ ጠወላልገው ሲፈረካከሱ አየ።


 በዚህ ግራ ተጋብቶ ሳለ... የተቀባው የውሽት ቀለም እየዋለና እያደረ መልቀቅ ጀመረ። ውስጡ ከመቼውም በላይ ደርቆና ተስነጣጥቆ ተስማው። ወዲያውኑ ወደግንዱና ወደቅርንጫፉ ለመመለስ ወስነና ተጓዘ።  


በመንገድ ላይ ሳለ በድንገትም ልምላሜነት ተስማው። 
ግንዱ ጋር ደርሶ ከቅርንጫፎቹና ከሌሎች ቅጠሎች ጋር አብሮአቸው በህብረት መኖር ጀመረ።
 ቅጠሉም ከመቼውም ይበልጥ ለምልሞና አብቦ ተገኘ።


ሉቃስ 15:11-32